ฉันขอยืนอยู่ตรงนี้

ยืนเดียวดายระหว่างทางสองแพร่ง
ทางแห่งสายแสงธรรมนำชีพพ้น
อีกทางหนึ่งแสนโศกซึ้งใครบางคน
รักมากล้นเกินกล่าวคำว่า...อำลา...


หากพินิจถึงคำพรากจากแลเจ็บ
เคยหนาวเหน็บสุดเหว่ว้า
เคยน้ำตาท่วมใจทรมาณ
เคยไร้ค่าดั่งธุลียามมีกรรม


ในวันนี้เงาคนดีมาเคียงขวัญ
เสมือนสวรรค์ส่งน้ำอมฤตมารินร่ำ
ให้นวลใจใสเย็นดั่งฝนพรำ
คือหยาดน้ำอมฤตธรรมจากเทพไท


ระหว่างทางแยกช่างแปลกนัก
ราววงวัฏรักนิรันดร์อันหวั่นไหว
ไยไม่เลือกเดินหันหลังลาจากดวงใจ
สู่เส้นทางธรรมไสว..ที่ทอดรอ..


เพราะมิอาจสลัดจิตเธอที่เกาะเกี่ยว
ให้เปล่าเปลี่ยวหลงโลกย์ทางโศกหนอ
หวังเคียงกันสู่สวรรค์ปาริชาติรอ
ดั่งคำขออธิษฐานสาบานภักดิ์แห่งรักเรา..!